مثل خر آسیاب
دور سنگ دنیا می چرخم
و اما
دنیا لجوجانه روی پاشنه ی خودش
آرد می کنم
گندم روزها را
و تکرار می شوم در تکرار ایام
تا برسد روزی که به رسم دوران
با سینه ای که ستبر کرده ام
موهایم را به رخ بکشم
که رنگ سفیدش را مدیون آسیاست !
و منتظر بمانم
تا لحظه ی آخر برسد
و من
آن روز
آردهایم را بیخته باشم
و الکم را آویخته ...
۲۴ مهر ۸۶

نوشته شده توسط ميثم ميرزنده دل در پنجشنبه 26 مهر1386
|