كاش در يكي از همين دلگرميها

تو را بيابم

تو را كه

آونگِ ساعتِ خاطراتم هستي

         خاطرات من ، بي تو ، مرور نمي شوند

     يا بهتر بگويم :

         خاطرات منِ بي تو ، مرور نمي شوند !

   شبها

    حافظه ام مثل ساعت كار مي كند

  و زل مي زنم به نوسان آونگ تو

     مدام خوابم مي گيرد !

خواب مي بينم

- كه بي گناه -

  توي آب رودخانه

     غسل تعميدم مي دهند

و تو

واژه ها را به صليب مي كشي

تا منِ رهيده از من

بي خود و بي جهت

كلمه اي را بجويم

كه اعتراف كنم !

و وقتي نيافتم

         پدر مقدس را روي زمين بياورم

       تا در گوشهايش

            اسم تو را فرياد بزنم !

تو قديسه ي من بودي

   اما

    تمام شدي !

و حالا من

اعتقادم را مثل قاصدك

فوت كرده ام

تا شمع هستي را

    به همين هوا خاموش كنم ... *

* تهران – بهار 87

نوشته شده توسط ميثم ميرزنده دل در جمعه 16 فروردین1387 |